Taśma samoprzylepna z nadrukiem stosowana jest głównie do pakowania produktów, np. do zamykania pudełek, łączenia w wiązki i etykietowania. Taśma pakowa z nadrukiem wymaga dobrej przyczepności, pewnej wytrzymałości i wytrzymałości, aby zapewnić trwałość i szczelność opakowania. Jakie są zatem metody testowania drukowanej taśmy klejącej?
① Kontrola jakości druku: Kontrola wzrokowa w połączeniu ze standardowymi kartami kolorów, szkłami powiększającymi i innymi narzędziami służy do oceny przejrzystości, koloru i dokładności rejestracji drukowanych wzorów i tekstu. Do wykrywania odchyleń kolorów można zastosować kolorymetr do precyzyjnego pomiaru; różnica koloru w stosunku do standardowej próbki kolorów powinna mieścić się w określonym zakresie.
② Kontrola jakości powierzchni taśmy i krawędzi: W naturalnym świetle lub w standardowych warunkach oświetleniowych należy wizualnie sprawdzić powierzchnię taśmy pod kątem defektów, takich jak pęcherzyki, cząsteczki, zmarszczki, zadrapania i rozwarstwienia, a także tego, czy krawędzie są gładkie, zawinięte lub mają nierówną szerokość. W przypadku drobnych defektów do obserwacji można zastosować sprzęt powiększający, taki jak mikroskopy.
① Pomiar szerokości: Używając narzędzi pomiarowych o wymaganej dokładności (takich jak suwmiarki, mikrometry itp.), zmierz szerokość w różnych miejscach taśmy. Przyjmij średnią wartość jako szerokość taśmy. Wynik pomiaru powinien odpowiadać wartości nominalnej i wymaganiom tolerancji.
② Pomiar długości: Odwiń taśmę od rdzenia ze stałą prędkością. Aby zmierzyć rzeczywistą długość taśmy, użyj licznika metrów lub innego urządzenia do pomiaru długości. Zmierzona wartość nie powinna być mniejsza niż długość nominalna.
③ Pomiar grubości: Użyj miernika grubości, aby zmierzyć grubość w różnych miejscach taśmy, w tym grubość podłoża i grubość całkowitą (grubość podłoża + kleju). Dokładność pomiaru grubościomierza powinna spełniać wymagania testowe, a wyniki pomiarów muszą spełniać wymagania dotyczące zakresu grubości i jednorodności określone w normie produktu.
① Wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie przy zerwaniu: Zgodnie z odpowiednimi normami wytnij z taśmy próbkę o określonym rozmiarze i przeprowadź próbę rozciągania na uniwersalnej maszynie wytrzymałościowej przy określonej prędkości rozciągania. Zanotuj maksymalną wartość siły przy zerwaniu (tj. wytrzymałość na rozciąganie) i wydłużenie przy zerwaniu (oblicz wydłużenie przy zerwaniu). Aby zapewnić dokładność wyników testu, proces testowania powinien ściśle kontrolować warunki środowiskowe, takie jak temperatura i wilgotność.
② Test początkowej przyczepności: Powszechnie stosowana metoda wstępnego badania przyczepności za pomocą toczącej się kuli polega na umieszczeniu stalowej kulki o określonym rozmiarze na nachylonej taśmie samoprzylepnej i obserwacji drogi toczenia lub pozycji zatrzymania kulki w celu oceny początkowej przyczepności taśmy. Sprzęt badawczy powinien spełniać wymagania norm i musi być kalibrowany przed każdym badaniem.
③ Test przyczepności: Za pomocą testera przyczepności, próbkę taśmy klejącej przykleja się do określonej płytki testowej i wywierany jest określony nacisk. Następnie płytkę testową zawiesza się pionowo i w określonych warunkach temperatury i czasu obserwuje się taśmę pod kątem zjawisk takich jak odrywanie lub przemieszczenie, aby określić, czy przyczepność taśmy spełnia wymagania. Dokładność i stabilność testera przyczepności mają znaczący wpływ na wyniki testów i wymagają regularnej konserwacji i kalibracji.
④ Test wytrzymałości na odrywanie: próbkę taśmy klejącej przykleja się do powierzchni sklejanego przedmiotu. Przy określonej prędkości i kącie odrywania taśma jest odrywana od powierzchni za pomocą maszyny wytrzymałościowej na rozciąganie. Rejestruje się zmianę siły podczas obierania i oblicza średnią wytrzymałość na odrywanie. Kluczem do badania wytrzymałości na odrywanie jest zapewnienie jakości przyczepności próbki, dokładności prędkości i kąta odrywania oraz precyzji sprzętu badawczego.
① Wykrywanie limitów substancji niebezpiecznych w klejach: Metody analizy chemicznej, takie jak chromatografia gazowa ze spektrometrią mas (GC-MS) i wysokosprawna chromatografia cieczowa (HPLC), są stosowane do jakościowej i ilościowej analizy szkodliwych substancji, takich jak formaldehyd, benzen, toluen i ksylen w klejach. Wyniki badań powinny spełniać limity określone w normach krajowych. Proces testowania musi być ściśle przeprowadzony zgodnie z odpowiednimi standardowymi procedurami operacyjnymi, aby zapewnić dokładność i wiarygodność danych testowych.
② Test odporności na korozję chemiczną: Próbkę taśmy zanurza się w odczynniku chemicznym o określonym stężeniu i temperaturze. Zmiany wyglądu taśmy obserwuje się okresowo przez pewien okres (np. pęcznienie, odbarwienie, rozwarstwianie itp.), a zmiany właściwości fizycznych taśmy (np. wytrzymałość na rozciąganie, wytrzymałość na odrywanie itp.) są testowane w celu oceny odporności taśmy na korozję chemiczną. Rodzaj, stężenie, czas zanurzenia i temperaturę odczynników chemicznych stosowanych w teście należy określić zgodnie z zamierzonym środowiskiem użytkowania taśmy i odpowiednimi normami.
① Test degradowalności: W przypadku biodegradowalnych taśm z nadrukiem stosuje się odpowiednie metody testowania w oparciu o metody ich degradacji (np. biodegradacja, fotodegradacja, hydroliza itp.). Na przykład test biodegradowalności może zakopać próbkę taśmy w określonej glebie lub środowisku kompostowania i monitorować utratę masy, zmiany właściwości mechanicznych i produkty degradacji taśmy w pewnym okresie, aby ocenić, czy jej biodegradowalność spełnia wymagania normy. Proces testowania musi symulować rzeczywiste warunki środowiskowe i ściśle kontrolować parametry testu.
② Ocena możliwości recyklingu: Analizując skład materiałowy zadrukowanej taśmy i łącząc ją z istniejącymi technologiami recyklingu, ocenia się wykonalność i metody recyklingu. Na przykład w przypadku taśm drukowanych z podłożami z folii z tworzywa sztucznego ich kompatybilność i przetwarzalność w systemach recyklingu tworzyw sztucznych można analizować na podstawie rodzaju materiału (np. BOPP, PET itp.).
③ Wykrywanie zawartości metali ciężkich: Zawartość metali ciężkich (ołowiu, rtęci, kadmu, chromu itp.) w zadrukowanej taśmie jest wykrywana za pomocą takich instrumentów, jak atomowa spektrometria absorpcyjna (AAS) i spektrometria mas ze sprzężoną indukcyjnie plazmą (ICP-MS). Wyniki badań powinny być niższe niż limity określone w normach krajowych. Proces testowania musi być zgodny z metodami przygotowania i analizy próbek określonymi w odpowiednich normach, aby zapewnić dokładność i wiarygodność wyników testów.
